Xosé Manuel Beiras, a quen lle dá arrepío Feixón por aquilo de que en todo caso
tería que ser Frijol (de pretender
castelanizalo), considera que certa xente está narcotizada polo sistema. Pero
non se atreve a dicir que son parvos, porque nunca se lle ocorrería. Sabe que
son votos perdidos. Non hai peor xordo que o que non quere oír. E sobre o
Parlamento galego ten claro que é algo así como A casa dos mortos de Fiódor Mijailovich Dostoievski , unha prisión na que se vive
unha dura realidade, con reclusos mangallóns que se comunican dun xeito que só
eles entenden.
Beiras, que tamén se acha indignado (a estas
alturas tería que darlle dous sopramocos a máis dun), conta que nesa casa dos
mortos hai que agardar oito días para facer unha pregunta e antes poñela por
escrito, que iso non pasa nin na Cámara dos Comúns de Gran Bretaña, que xa é
dicir.
Polo visto, queren reducir o Parlamento galego
a unha corrala na que practicar
esperpentos como Luces de bohemia de
Valle Inclán. Moitas bufonadas e esperpentos saen de alí, sen dúbida. E Beiras
quéixase tamén de que non é posible competir nunhas eleccións en pé de
igualdade cos partidos tradicionais dado que dispoñen de moitos máis cartos e,
por riba, dese diñeiro coñecido como ‘negro’ (que non sei por qué será, sempre
lles toca aos chineses e aos negros).
A súa teima non era ir ás europeas da man de
Esquerda Unida tal e como lle criticaban na mesa. O seu era acadar un acordo
con todos os grupos independentistas de esquerda, incluídos os estatais. Pero
por máis que o tentou, non o conseguiu. Ese foi o seu propio reproche. Non foi
posible. Como sempre acontece en Galiza. Non é fácil pórse de acordo. Pero iso
si, Beiras votou por Lidia Senra, a súa candidata para Europa, unha loitadora
das Comisións Labregas, á que defendeu como agroecoloxista, se ben será difícil
a súa elección dado que se trata do número cinco nas listas de Esquerda Unida a
nivel estatal.
Xosé Manuel Beiras, que nos seus tempos se
peiteaba á navalla, que confesa sen rubor, inquírelle aos propios
interrogadores a ver se lle saben dicir cantos artigos da Constitución española
están derrogados. E comeza a soletrealos un a un. E son moitos os artigos desa
Constitución que non serven para nada. A quen redactaron esa cousa habería que
penalizalos por incumprimento de contrato.
A Unión Europea non queda atrás sen darlle a
volta ao forro, mudala por completo: quitarlle a americana e poñela do revés ao
igual ca ao Alias Cañete, que xa
queda emparellado co Frijol na ilustración
mental do, aínda mozo, profesor Beiras, que lembra a uns cantos teóricos da
economía e informa aos pasmados reporteiros sobre a publicación na que os poden
ler e empaparse deles. Púxolles tamén aos inquisidores algunhas trampas para
ver como andaban de cultura. Antes xa informara da escaseza ilustrativa do Frijol, que non sabe que Rosalía
escribira Cantares gallegos e Follas novas.
Beiras considérase ante todo pacifista, que di
sen dobre linguaxe, e precisa que Galiza é unha nazón, como reza o himno dos bos
e xenerosos, se ben algúns utilízana como a súa propia finca. Tampouco hai
problema, porque a parágrafo seguido mándalles unha mensaxe: serán
escorrentados coma ratos e terán que saír fuxindo.
Pero sobre
todas as cousas, Xosé Manuel Beiras Torrado, polo que persoalmente sinto
unha singular simpatía malia non compartir parte da súa filosofía e
funcionalidade, é un perdedor como el mesmo recoñeceu. Pero é un perdedor dos
bos, dos que merecen ser lembrados pola súa teima de mudar as cousas que deben
rebentar dunha vez por todas. E iso, como mínimo, hónrao. Deu pasos,
trabucándose ou non, dun sitio para outro, tratou de atopar unha fórmula aquí,
en Galiza, onde case todo é difícil e hai moito escuro e máis escuridade, para
reducir a narcotización, e aterrou no Bloque, onde finalmente non quixeron
saber nada del e da súa loxística españolista. Finalmente inventou un pequeno
sismo coa pretensión de novidade. E volta a empezar. Dálle, dálle, dálle, a
loita continúa. Unha vez máis, con Anova, a pelexar. Pero parece que o prefire
así a terse afiliado a calquera dos partidos tradicionais estatais dende os
que, logo do abandono de Fraga, teríase desfeito sen dúbida ningunha do Frijol nun dicir amén e sería o califa en lugar do califa. E dende
logo non tería que andar perdendo o tempo de feira en feira tratando de
demostrar quen non é. Que o que é sábeno ben case todos cantos o coñecen. Pero
non, o home do zapato, o ilustrado que fai ruborizar aos lambecús escasos de
ideas, preferiu ser un perdedor. Cousa, como mínimo, que lle hai que agradecer.
En fin, todo un persoeiro. Antes de saír
daquela caixa de paspáns pediu desculpas por se lle faltara a alguén. Non fose
que llo tivesen en conta para outra comenencia.
 |
| O principiño |
