Gas Natural Fenosa

Con nocturnidade e aleivosía, a empresa Gas Natural Fenosa multiplica unha e outra vez as súas finanzas grazas ás necesidades dunha sociedade sen capacidade para impeler tanto furto permanente.

Malia que lles solicites que baixen a potencia, que non necesitas tanta, parece que non teñen présa ningunha. A resposta é que aínda hai prazo, claro, para seguir cobrando.

Non hai por onde collelos, primeiro porque agora quen desexe preitear deberá pagar (ás veces máis do que un desexa protexer), e segundo porque non é posible o enfrontamento cunha empresa amparada pola normativa.

Fíxense: Hai ben pouco, habitualmente, un pagamento mensual de electricidade non superaba cada dous meses uns trinta euros. Pois na actualidade a media mensual está nos cincuenta euros, mínimo (sen facer ningunha loucura: prender a lavadora de cando en vez, a cociña ou un pouco a calefacción para quentar o cuarto...). E nin sequera esquilman de xeito periódico, non: fano como lles peta: 3 de abril, 2 de maio, 8 de xuño, 5 de xullo, 31 de xullo, 4 de setembro, 2 de outubro, 18 de decembro, 20 de decembro e 31 de decembro. Tres recibos no propio mes de decembro. E non crean que son números baixos (48,16 euros; 43,64 euros, e 55,64 euros). Cando lles replicas, logo dunha hora de tentativas a un teléfono de pagamento (así lles renda máis) para dar con alguén que explique o porqué de tal loucura, contestan moi amablemente que está todo ben, que é así e non hai que facer. Todo correcto.

«Porque non me quedan xa caixas de dinamita, gasteinas todas loitando contra tanto mangante, porque se non plantáballes unha alí, na súa sede, a todo o consello», díxolle un dos moitos sufridores, aburrido de gastar as enerxías en loitar contra tanta parvada. Parece que á amable interlocutora, que anteriormente tratara de convencelo de que todo era polo seu ben, non lle pareceu adecuado e colgoulle o teléfono sen máis.

Extorsión é a utilización da violencia, «a ameaza ou o engano contra unha persoa, co fin de obter dela algún proveito». Esta é a fórmula á que recorren moitos dos abastecedores dalgún dos elementos ‘obrigatorios’ na vida social actual: primeiro engánante coa súa necesidade e baixo custe e logo, se non pagas, ameázante co corte de subministro, así morras de frío, fame ou sede.

Sede de Gas Natural Fenosa en Barcelona ||| RTVE

  

Revista de Prensa ||| EL PAÍS [7 decembro 2012]

Dos negocios limpos que encobren actividades sucias soe dicirse que son unha tapadeira. Hainas de todos os tamaños, dende o posto de pipas que dá saída ao tabaco de contrabando, á banca que branquea a pasta grande do crime organizado ou Estado paralelo. Entre un extremo e outro descorre unha cremalleira cuxos dentes pertencen, de xeito alternativo, ao Estado legal e ao paralelo. Ningún é nada sen o outro. Se de aquí a mañá cesara en todas as súas actividades o Estado bis, o legal viríase abaixo sen remedio. Nas nosas fantasías infantís, as tapadeiras formábanas bares, restaurantes ou salas de xogo. Non coidábamos que a mercería do canto ou o churreiro do mercado puideran ocultar, baixo os produtos que lles eran propios, outros de distinta natureza. Á tapadeira, en todo caso, acabábaselle notando que é unha tapadeira porque a dirixe un tío que en agosto sóbese as solapas da súa gabardina. Falamos deses restaurantes baleiros, desas tendas de luxo nas que non entra ninguén, deses concesionarios de coches que non venden coches... Agora ben, a mellor tapadeira é a tapadeira de aceiro inoxidable, tamén denominada democrática: a min votáronme.

Quere dicirse que, se un decidiu dedicarse ao roubo con garantías xurídicas, o Goberno é a mellor de todas as tapadeiras posibles. Baixo o abeiro do Goberno pódese xogar forte. A súa tapadeira ofrece unha variedade enorme de actividades delituosas con cobertura legal. Non é fácil decidir, por exemplo, de qué lado da cremalleira cae o dente que acaba de adentar as pensións. Podería parecer o Goberno, pero quizais teña sido unha orde da delincuencia organizada. A pregunta é canto paga o goberno paralelo ao lexítimo polos seus servizos.

Imaxe de TVE