A primeira análise que debemos facer antes de convocar unha folga xeral é preguntarnos qué é unha folga e para qué serve. Unha folga, como mínimo, debe ser a expresión soberana dos asalariados para lograr que non se menoscaben os seus dereitos: as conquistas conseguidas durante toda a súa historia de mobilizacións. Os sindicatos deben obedecer estas consignas e defendelas ante calquera intento de mudar as obrigas empresarias ou gobernamentais que desposúan aos asalariados da protección social e política lograda durante séculos de loita.
Unha vez coñecidas estas premisas a obriga dos sindicatos é seguir as asembleas xerais dos núcleos de asalariados e mediante a información obxectiva establecer a fórmula para unha defensa certeira dos dereitos laborais que se pretenden menoscabar. No caso da escolla dunha folga xeral, débese ter en conta en que país se realiza a convocatoria, se é a nivel estatal, europeo ou mundial.
Galiza conta cun movemento sindical maioritariamente alleo, as condicións económicas e sociais galegas non son as mesmas ca no resto do Estado, nin sequera do resto de Europa. Sería estraño, entón, que se a convocatoria de folga xeral vén liderada por dúas formacións sindicais alleas, Galiza se unise a unha folga xeral imposible de comprender pola maior parte dos asalariados galegos. Primeiro, porque non hai conciencia política e segundo porque na actualidade moitos traballadores son incapaces de ir contra os seus patróns por mor do despedimento.
Isto é, no caso galego non é posible convocar unha folga xeral e ver logo cumpridos os obxectivos (caso da reforma laboral, que está practicamente feita; xubilacións máis longas; etcétera). Polo tanto, a folga non é válida. No caso español pasaría algo semellante, o mesmo que en Europa ou incluso se se realizase a nivel mundial. Na actualidade, o capital especula de xeito diferente e é capaz de asumir as mobilizacións tradicionais como unha arma de dobre fío: positiva para a especulación.E non pasaría nada. As cousas non mudarían.
Que se pode facer, entón? Hai pouco que facer, pero está claro que o primeiro é acadar conciencia de onde está o inimigo: a especulación, a banca e as súas multinacionais. Esta nova fórmula do capital obriga aos asalariados a procurar novas formas de loita, caso da insubmisión, algo que parece xa absorbido polo tempo, pero que é unha fórmula apta para combater o aliñamento actual do que se denomina mundo globalizado.
A insubmisión pasa primeiro por non recoñecer ao Estado español, segundo por propugnar a independencia de Galiza e terceiro por compoñer a economía galega de acordo á propia idiosincrasia do país. Logo pasa por non pagar recibos, por non aceptar normas, por mudar os propios formulismos ata acadar maiorías insubmisas que o propio sistema sexa incapaz de quebrar.
Dito isto, unha folga xeral só sería útil no caso de que se visen cumpridas as consignas para as que foi convocada. Se o que se pretende, por exemplo, é dicir non á reforma laboral, a folga debe ser indefinida ata que tal reforma laboral sexa retirada do organigrama gobernamental. Doutro modo, a folga non cumpre o seu cometido.
Finalmente, subliñar que o problema non é a convocatoria dunha folga, o problema é a falta de visión para afondar na realidade social actual. Os sindicatos, en xeral, non procuran a defensa dos asalariados, principalmente procuran o seu propio estado de benestar. E iso significa a morte da loita de clases.
E a loita de clases continúa. Viva a folga xeral indefinida! Viva a loita de clases.
“Xa está ao vento a bandeira azul e branca.
Coa ‘estrela’ nunha man, a foce noutra.
Berremos alto e forte: A Nosa Terra é nosa!”
(De En pé, Ramón Cabanillas)
