Apostólica e Romana

A Igrexa, a través da publicidade nos medios de comunicación (que non é barata), insiste en que se lle insiran aspas no apartado da declaración da renda alí onde figura o seu nome. A Igrexa afirma que queren os cartos para investilos nos redutos de pobreza. E subliñan que é o que fan habitualmente.

Sábese oficialmente que non é certo o que preconiza a institución eclesiástica. Por exemplo, a porcentaxe que a Igrexa destina a Cáritas non supera o 2% do seu presuposto. E sábese tamén que a pompa e boato da Igrexa máis ben parecen os dunha corte real ca os dunha organización solidaria.

Informándonos entre liñas (dada a carencia de ética na comunicación) coñécense moitos escándalos da curia romana. Sábese que dispoñen dunha banca incívica, manexada polos seus propios especuladores. E que moitos dos seus ‘executivos’ provocan o pánico entre a sociedade infantil. Isto é, non son exemplo de sensibilidade. E non digamos do seu matrimonio co poder: Hitler, Franco, Mussolini, Pinochet, Videla, Stroessner, etcétera.

A Igrexa, sen faltar á verdade, non ten crise nin pasa fame. Eu coidaba que o tal Cristo, ese, ao que tanto gaban coa boca pequena, comportábase de xeito totalmente distinto: nin sequera tiña un lugar habitual no que residir, e anoxaba as xerarquías.

O caso é que se podería dicir, en linguaxe coloquial, que a Igrexa é unha merda pinchada nun pau. Pero direi só que a Igrexa é unha realidade ideolóxico financeira internacional que pretende dirixir á sociedade cara un destino común no universal: formar escravos para os seus socios ricos e poderosos.

Trátase, xa que logo, dunha asociación rancia e ofensiva, que contempla aos seres humanos como meros 'criados' ao seu servizo (por non utilizar un vocábulo máis mangallón). Porque, iso si, se os ricos están ao seu carón, a Igrexa logrará que os pobres —dadas as súas dificultades para sobrevivir— se entreteñan pregándolle a un persoeiro lendario que lles bote unha man. Moito máis fácil que coller pedras e tirarllas directamente aos do casco e as porras, funcionarios que protexen precisamente esa Igrexa inventada polos ricos. E isto, que conste, non é apoloxía do terrorismo, nin hai armas de destrución masiva, nin brancas nin negras, nin cousa polo estilo de por medio. Trátase unicamente dunha metáfora pura e simple. Dígoo por se algún censor ou vixilante da denominada autoridade pon a funcionar os seus miolos. Aquí non vai ter caso.

E sigo coa miña disquisición sobre o asunto.

Ata hai diferenzas á hora da morte para un apostólico e romano.

Por exemplo, un rico pode encargar funerais fantasiosos, responsos diarios, mensuais ou anuais, oracións varias, pedidos, etcétera, para que finalmente se lle abran as portas do Ceo.

Un pobre irá directamente ao Inferno, dado que non poderá asumir o gasto de protección para que se acorden del e imploren ante Deus a graza para amortizar os seus pecados.

Ademais, o rico ou influínte, gozará da atención das máximas autoridades eclesiásticas, que se supón intercederán máis directamente co patrón maior do Ceo. Mentres, o pobre, de ter sorte, como moito terá o apoio do seu propio veciño, que se acordará del por comerlle cinco centímetros de leira coa pedra de medir, e quedará feliz por telo visto morto.

Isto é, que non debe ser certa a historia esa de que «é máis fácil que un camelo pase polo ollo dunha agulla ca un rico entre no Reino dos Ceos». Porque, senón, a conta de que vén tanta pelota aos ricos e poderosos por parte dos xerifaltes da Apostólica e Romana?

Futuro imperfecto

É máis que curioso, como a estas alturas, isto é, logo de vinte e unha centurias oficiosas de tránsito, unha pequena tribo social continúe a impor as súas regras a practicamente toda a humanidade. Curioso, como pouco. Porque ademais fano con todas as da lei, con luz e taquígrafos. Non se ocultan. E rinse sen ningún pudor festexando as súas falcatruadas.

Por que acontece isto? É difícil de entender. Hai miles de estudos ao respecto. Uns din que por cuestión de protección da manda, que xuntiña parece atoparse mellor, malia a súa incerteza. Os perigos son moitos: os individuos da manda que conforman o exterior, ou os extremos, que se agrupan arredor dos aparentemente máis protexidos, os do centro, aparecen facilmente expostos ao perigo e o seu movemento e tan nervioso que obrigan aos individuos da segunda fronte a encollerse e empurrar aos do interior cara a un espazo cada vez máis reducido. Ás veces, o medo do exterior é tan extremo que moitos dos individuos da manda, inicialmente protexidos debido á súa situación interior, son esmagados pola tropa que busca tamén o seu lugar no círculo de aparente privilexio.

Outros sinalan á cuadratura do círculo como culpable de que a humanidade se venda tan mal como se vende, que vaia en remuíño tras remuíño, agora ao fondo, logo á superficie e novamente ao fondo.

Todo este acomodo atrófico, que é un sen vivir, unha contribución á filharmónica de Berlín, sen Berlín e sen filharmónica, lévanos finalmente á sublimación da desintelixencia. Mentres os señores e as señoras que falan por nós, pola sociedade, que nos din o que debemos facer, tocar ou compoñer, mentres eses señores e señoras nola meten dobrada nada máis agacharmos para, por exemplo, coller do chan un centavo que alguén deixou caer do peto con aleivosía.

Imaxe de ATAÚLFO DE FERABRÁS

Lei igual a trampa: Tempos extraordinarios, decisións extraordinarias

Niso é no que se encobren: «trátase dunha decisión extraordinaria». Din aos catro ventos, utilizando os medios propagandísticos de seu, que son todos. Hai que recortar de aquí e de acolá. E ese ‘de aquí e de acolá’ correspóndelle a esa gran maioría que normalmente pousa o seu voto na furna de quen lle mingua a súa capacidade de benestar. Pero esa gran maioría non aprende. Período tras período electoral continúa coa súa teima. Así parece imposible mudar nada. E case non queda forza para combater coas mesmas armas das que dispoñen os ‘catedráticos’ da oligarquía financeira e os seus representantes políticos. Non hai cor. A propaganda establécese nas conciencias da sociedade universal convertendo ao humano nun ser co cerebro automatizado (noutrora dicíase que lle lavaban o cerebro).

Medidas extraordinarias nun tempo extraordinario. En efecto, trataríase diso se houbese solidariedade. Novos tempos, novos xeitos. Pero non é así. A solidariedade brilla pola súa ausencia. O grupiño principal que ostenta o poder real representado nos políticos de quenda, segue a engrosar a súa caixa blindada con saqueos e saqueos de corpo e conciencia ao resto da humanidade. Non importa pasar por riba dela. Acomódaa ao seu discurso e dálle pan e circo. Parece que de momento basta. Semella que o ser humano é tolerante de por si ata límites insospeitados. É posible que a propia hipocrisía destes usureiros actuais promova a construción de novas conciencias que finalmente saian do automatismo e decidan forzar a situación ata propiciar outra revolución.

Vén sendo hora.

xesdasreviravoltas@gmail.com