Salvador Allende

Corenta e un anos despois do golpe de Estado promovido polo capital estadounidense (en comandita coa socialdemocracia chilena) e executado polos seus axentes (CIA, Pinochet), ningún tribunal internacional asumiu o seu tratamento como crime de lesa humanidade.

Esa é a democracia da que se gaban a meirande parte dos representantes dos patróns internacionais das finanzas que gobernan realmente o mundo.

En 1973, en Chile había un goberno democrático. Pero, entre outras medidas, nacionalizou o cobre. Para que? Para que os beneficios quedasen en Chile e non en mans estadounidenses e dalgúns comisionistas chilenos que non contemplaban un goberno de unidade popular. E que aconteceu entón? Que a socialdemocracia chilena, na oposición, organizou unha folga brutal do transporte, financiada polos EE UU. O país quedou desasistido, sen abastecementos. E esa socialdemocracia, eses políticos, representantes do imperialismo financeiro, creou as condicións para que as forzas armadas (funcionarios, en teoría a disposición da sociedade, das súas normas institucionais) mudasen de bando, como mercenarios, apuntándose ao gañador e que máis pagaba: EE UU (nin sequera dubidaron en asasinar ao xeneral Carlos Prats, xefe das Forzas Armadas chilenas, leal ao presidente e á soberanía popular).

Iso foi o que aconteceu en Chile a grandes trazos. Polo miúdo foi algo máis terrible. Pareceuse moito ao acontecido en España en 1936, cando outro mercenario crebou cos dereitos constitucionais daquela sociedade da que dependía o seu salario.

Non se deben esquecer estes feitos. Como tampouco permitir que suceda algo semellante, que pode acontecer en calquera momento no caso de que os representantes da especulación perdan o poder democraticamente. Nese caso está por ver canto tempo respectarían a soberanía popular, da que tanto se senten lexitimados cando realizan recortes a través de decretos ou cando lexislan o que lles parece (o que lles ordenan os seus patróns) baixo a prerrogativa da posesión da maioría.

Por iso, a este tipo de políticos demócratas, que representan á mafia máis poderosa do mundo (crea conflitos, provoca guerras, destrúe sociedades, fabrica e vende armas de destrución masiva, etcétera), non lles interesa investir en educación: necesitan da formalidade dos votos para ser cribles, que non acadarían se o mundo fose unha comunidade consciente e solidaria. Velaí o caso estadounidense: calquera psicópata ben relacionado, por exemplo, pode acceder á chave que poña fin á historia da humanidade cun só clic.

 

‘Willy’ Toledo

Debín ser unha das escasas persoas que se tomaron a molestia de ler esa extensa diatriba que cuestiona, como mínimo, a integridade dos dirixentes de Podemos.

Sen entrar en todas e cada unha das cuestións que vostede utiliza para pór en dúbida a honorabilidade dos voceiros da apenas nada formación política allea ao formalismo insolidario imperante, engadirei as seguintes consideracións:

A esquerda real que vostede preconiza (obreira, de crase, organizadora das masas, etcétera) non existe en Europa (agás pequenos redutos con escasa influencia). Porque, fóra do PP-PSOE (dereita pura e dura), representantes da especulación financeira, non hai nada organizado (Esquerda Unida vai camiño de se parecer ao PSOE).

Polo tanto, para debater sobre qué é a esquerda, como vostede se pregunta, como mínimo débense atender a aquelas formacións non ligadas directamente aos representantes da insolidariedade, isto é, PP-PSOE. De momento, e ata que non se demostre o contrario, a nivel estatal están Podemos, Alternativa Galega de Esquerda, Bildu, etcétera. A partir de aquí podería comezar o debate para confluír nunhas eleccións xerais conxuntas, en pé de igualdade, para lograr eses oito ou dez millóns de votos necesarios para gobernar e mudar a forma de Estado.

Sen entrar en máis disquisicións, acabarei co apartado estatutario de Podemos. Vostede alude á existencia dunha forte estrutura para mudar, no seu caso, aos seus líderes: a asemblea decidiría o cambio sempre que a nova dirección acadase a mesma porcentaxe conseguida pola primeira, máis un voto. Aparentemente semella unha manobra para dificultar a entrada dunha posible oposición con distintos criterios ca dos fundadores. E é certo. Na práctica, o que se pretende é que un grupo de infiltrados non quebre as directrices para as que foi creada esta formación política. Nin máis nin menos. Moito máis difícil é superar eses dous terzos necesarios no Parlamento español para mudar a propia Constitución e a forma de Estado.

Finalmente, preguntarlle por qué lle ten tanto medo ás novas opcións solidarias. Por que non poden acadar o poder e rebentalo todo se é o desexo democrático da sociedade?

Revista de Prensa / La Opinión-Coruña (31-10-2011)

Alguén pode crerse que o salvaxe linchamento de Gadafi, o frío asasinato de Ben Laden ou a brutal execución de Sadam Hussein fortalecen, dignifican ou xustifican aos vencedores destas guerras? Os vencedores esgrimiron, para avaliar as súas cruzadas, a defensa de valores fundamentais: a liberdade e os dereitos humanos, a protección dos civís inocentes, as ansias democráticas dos pobos e incluso a defensa e o pulo de canto significa civilización. Con estas proclamas conseguiuse o apoio ou, polo menos, a comprensión da opinión pública e dos cidadáns de boa fe para desenvolver as súas operacións militares, que presentaron como necesarias e ineludibles para a convivencia, a paz e a seguridade mundial. Pois ben, aquí están os primeiros resultados tanxibles e ben concretos, que o din todo das fondas motivacións impresentables destas operacións. Degradáronnos a todos, quebraron a nosa razón moral e, como consecuencia, os efectos desta orxía de morte deron como resultado máis morte, máis ‘libertinaxe’, máis desprotección dos inocentes, máis corrosión e corrupción das democracias e, apuntemos isto ben, máis inseguridade para todos. Poderemos crernos razoablemente que estamos no ‘o eixo do ben’? Se toleramos, calamos, comprendemos, desentendémonos ou deixamos que sucedan estas cousas, que reaccións igual de degradantes e viles poderemos agardar como resposta e que argumentos nos quedan para poder condenalas ou para combatelas por inmorais? Non nos queda outra que asumir a chamada lei da selva e que saia o sol por onde deba saír.

Os xestores deste sen sentido esgrimen a razón política, como se esgrimía a razón de Estado para perpetrar o crime, por riba da ética. O sofisma é antigo, porque a razón ética é tan esencial para a política, que sen ela, a política sinxelamente é inxustificable, dado que os individuos non poden delegar o uso da nosa forza e da nosa ira para que, ao final, non fagan outra cousa que envilecernos, que é como matarnos. E de democracia, nin falamos.