A República, como primeiro paso

A Constitución española de 1931, nada co establecemento da II República (que mandou ao exilio á monarquía tras o triunfo electoral republicano), no seu artigo primeiro dispuña: «España é unha República democrática de traballadores de toda clase, que se organiza en réxime de liberdade e de xustiza. Os poderes de todos os seus órganos emanan do pobo».

Esta era a letra daquel documento que pretendía avanzar cara ao progreso eliminando as taras históricas do dereito de pernada: a sociedade promoveu unha muda no aparello do poder e desapareceu a figura do monarca. Era a sociedade democraticamente quen pasaría a dirixir, en réxime de liberdade e xustiza, o seu propio destino.

A ditadura de Franco, que rematou case formalmente coa súa morte en 1975, derivou novamente na volta ás antigas posicións hereditarias a través do seu coñecido testamento político. Os grupos parlamentarios apenas saídos das furnas (1977), incluído o PC, apoiaron a nova Constitución, que esixía a herdanza do ditador Franco: a monarquía. Cómpre salientar, que nesas primeiras eleccións, tras a morte do ditador, non puideron presentar candidaturas grupos republicanos tradicionais como Esquerda Republicana, Acción Republicana Democrática Española e Esquerra Republicana de Catalunya, ou outros independentistas ou á esquerda do PC, que non serían legalizados ata practicamente a aprobación da Constitución de 1978*.

Dito isto, nestes días promóvese un parvo debate no parlamento español para reformar a constitución nun punto xustamente innecesario, mentres se esquece outro de máximo interese para a sociedade, caso da herdanza franquista, que ninguén quere tocar.

Quen se decida a ilustrarse un pouco e acudir ás numerosas fontes históricas, saberá que Carlos Marx xa sinalaba que as eleccións burguesas só serven para que cada catro ou cinco anos a sociedade decida quen lle vai esmagar durante tal período de tempo. E iso é o que acontece realmente: primeiro foi Suárez, que proviña do antigo réxime, logo González, que quería gobernar, Aznar a continuación, cos fumes propios da soberbia dos ‘elixidos’, Zapatero despois, co seu quero e non podo, deixándose levar sen mirar atrás, e espérase sen falta a Rajoy, que xa se sabe onde acabará.

Eu, se mo permiten, marcho de contado a perderme nunha cova para non saír dela xamais.

*O referendo no que se apoiaron as ‘autoridades’ políticas do momento só deixaba implícitas dúas posibilidades: ou o si ao texto aprobado polos grupos políticos do momento (no que se achaba un exministro franquista) ou o non, que significaba o retorno á militarización.

Rebelión!

En pé de guerra está a xuventude madrileña, que é mirada con lupa polos políticos. Consignas como: ‘Se votar valese para algo, estaría prohibido’ ou ‘Se non nos deixades soñar, non vos deixaremos durmir’ mostran a cara máis revolucionaria dunha nova sociedade na que só se fixan as prohibicións: prohibido isto, prohibido estoutro. Prohíbese todo. Castígase todo. E mentres vese como os ‘prohibidores’ viven como ministros ou bispos, coas súas dietas e quilometraxes a tres mil euros o cuarto diario.

Isto é o que acontece nestes días nos que todo indica que a indignación dá paso á rebelión.

A cousa iniciouse, malia que fose a pé cambiado, en países musulmáns (Tunisia, Alxeria, Exipto...), pero semella que no denominado mundo occidental esa indignación trasladouse directamente cara á rebelión.

E o exemplo é hoxe Madrid. Os mozos, que non queren falar de violencia, pretenden establecer unhas coordenadas coas que iniciar unha realidade que na actualidade é ficción. Consideran que os políticos se dedican a todo menos a defender os intereses xerais da sociedade. E entenden tamén que a sociedade é, en definitiva, quen debe procurar a súa propia identidade a través das iniciativas populares sensibles ás súas propias certezas con fórmulas tan imaxinativas como o decidan os argumentos de cambio fronte ao conservadorismo imperante nas sociedades dos tres mil dólares por cuarto.

Apoiemos, entón, aos mozos madrileños, como aos de Compostela, de Lugo ou da Coruña se son quen de mostrar, sen violencia, a súa oposición a un sistema corrupto e esmagado pola dinámica da función política.

Apoiemos a estes xoves, porque xustamente aínda o son, que non dubidan en presentar a súa épica batalla enfrontándose a todo un sistema pechado a sol e sombra, que permite escasas fendas para poder sobrevivir de acordo coa dignidade propia que se lle merece ao ser humano.

E aos políticos, merda para eles.

Imaxe de RTVE

REPÚBLICA

A Constitución española foi un amaño

Dende que a denominada ‘Transición’ negociou coa clase política ‘esta Constitución si ou quedamos como estamos’, truncouse a liberdade real dunha sociedade encadeada polo fascismo durante corenta e tantos anos.


Primeiro ataron todo o que o xeneral dispuxo no seu testamento: o ‘fillo’ de Franco, de primeiro. Punto número dous: monarquía a continuación. Estes dous puntos reflicten claramente a vontade dos redactores dunha biblia estatal que non deixa lugar a dúbidas, que expresado popularmente na nosa linguaxe galega tan específica, significaría ‘é o que hai’.

E é certo. É o que hai. Non hai máis. Son moitos e ben armados. E as posibilidades de botalos a todos cunha patada no cu, por exemplo, son escasas. Ademais teñen moitos dogmas que non queren que se lles toquen, e moitas truculencias tortas, caso por exemplo da laicidade do Estado. Se o Estado é laico por que o Goberno aproba funerais de Estado? E por que subvenciona á Igrexa Católica maioritariamente? Se a máxima representación popular a ostenta a sociedade a través do Parlamento, por que unha institución allea como é o Tribunal Constitucional pretende estar por riba do aprobado no Parlamento? Etcétera.

Este tipo de cuestións establecen de xeito claro que este sistema ‘democrático e monárquico constitucional’ non foi máis ca unha truculenta farsa herdada polos mesmos ‘fillos’ do franquismo e ‘abonada polos curmáns’ que agardaban a súa oportunidade para pillar parte do pastel (PSOE, PC, por exemplo). Antes de que iso acontecese, antes de que en 1936 un funcionario pagado pola sociedade decidise rebelarse contra esta, España era unha República, cun presidente elixido democraticamente. Isto é, o máis democraticamente posible, tendo en conta que sempre é difícil votar democraticamente dadas as desigualdades sociais. Pero era un presidente legal, elixido mediante sufraxio universal.

E, como mínimo, a sociedade merece respecto, que non se lle minta. A bandeira e a República non son máis ca símbolos, pero de momento serven como arma contra as imposicións. E, como dixera Salvador Allende, chegará un día, máis cedo ca tarde, en que o home libre poderá decidir a súa propia identidade sen ningún tipo de presións nin trampas de filibusteiros.

A fotografía de Clelia Zucca mostra a membros da Agrupación Republicana rememorando o 14 de abril na Coruña.